Dag van de vrachtwagenchauffeurs 2025: een stem geven aan vrachtwagenchauffeurs

Op 22 januari 2025 is het de Dag van de Vrachtwagenchauffeur. Deze dag is in het leven geroepen door NN1 Personnel (wervings- en selectiebureau en leverancier van vrachtwagenchauffeurs in de logistieke sector) en heeft tot doel chauffeurs in het zonnetje te zetten en hun bijdrage aan de economie en de samenleving te eren.

Zonder vrachtwagenchauffeurs, die in hun werk vaak met allerlei moeilijkheden te maken hebben (zoals het gemis van hun gezin en thuis, lange werkdagen en reizen onder extreme weersomstandigheden), zouden we verstoken blijven van de producten en het gemak die we nodig hebben. Ze zijn de afgelopen jaren, en ook daarvoor, echt helden geweest – de pandemie was daar slechts één voorbeeld van.

Hoe je deze dag viert, is helemaal aan jou. NN1 Personnel raadt aan om vriendelijke gebaren te maken, bijvoorbeeld door chauffeurs een warm drankje aan te bieden of een praatje met hen te maken.

Bij SNAP willen we vrachtwagenchauffeurs altijd graag een stem geven. En dat is precies wat we doen ter gelegenheid van deze Dag van de Vrachtwagenchauffeur. Naar aanleiding van een recent bericht op onze Facebookpagina, waarin we vroegen naar het tekort aan chauffeurs en hoe we ervoor kunnen zorgen dat jongeren enthousiast worden om in deze sector aan de slag te gaan, lichten we enkele reacties van vrachtwagenchauffeurs uit die hun praktijkervaringen weergeven – van de uitdagingen waarmee ze te maken hebben tot wat ze zo leuk vinden aan hun werk.

Evenwicht tussen werk en privéleven

Een belangrijk punt van discussie onder chauffeurs is de invloed die hun werk heeft op hun privéleven, bijvoorbeeld dat ze belangrijke momenten in hun leven moeten missen, in hun cabine moeten slapen en dat het geld niet opweegt tegen de offers die ze brengen.

“Vrachtwagenchauffeur zijn ging altijd al gepaard met een laag loon, lange werkdagen en weinig tot geen sociaal leven. De jongeren van tegenwoordig zullen die onredelijke werktijden niet meer accepteren, aangezien de meesten een leven buiten het werk hebben.”

“Ik zou het niemand aanraden, tenzij je het in je bloed hebt. Het is geen gewone baan; het is een manier van leven. Je moet goed beseffen waar je aan begint. Je hebt geen vaste begin- en eindtijden zoals bij een fabrieksbaan. Alles hangt af van de aard van het werk. Er wordt van je verwacht dat je diensten van 15 uur draait en ’s nachts in de cabine doorbrengt als het werk dat vereist – en je privéleven kan de prullenbak in.”

“Gemiddeld 70 uur per week voor 50.000 pond per jaar is het gewoon niet meer waard. Het minimumloon haalt het gemiddelde salaris van een vrachtwagenchauffeur snel in, dus ik ga gewoon overuren draaien in een fabriek voor ongeveer hetzelfde geld en kan dan elke avond mijn vrouw zien.”

“60 tot 65 uur per week werken, drie of vier nachten achter elkaar op pad, geen sociaal leven – voor het loontje dat je verdient kun je net zo goed schappen vullen bij Aldi en een leven hebben. Nieuwe chauffeurs die in het vak stappen, willen niet zoveel uren draaien of nachten achter elkaar werken voor het schamele loontje dat je krijgt, dat is een feit. Dus zodra bedrijven chauffeurs meer gaan betalen, zullen ze ook chauffeurs kunnen vinden.”

“Hoeveel mensen die tegelijk met mij zijn begonnen, zijn in de sector gebleven? Hoeveel vrouwen hebben het beu gekregen dat ze hun man nooit zagen? Hoeveel chauffeurs hebben het beu gekregen dat ze hun vrouw en kinderen nooit zagen?”

“Waarom zouden jonge chauffeurs in deze branche gaan werken? Lange werkdagen, slecht loon – ze kunnen beter geld verdienen en een gezelliger leven leiden als ze een andere opleiding volgen. Voor mij is het nu helaas te laat.”

De statistieken bevestigen deze bevindingen. Zo is bijvoorbeeld gebleken dat vrachtwagenchauffeurs gemiddeld 48 uur per week werken – vergeleken met 37,5 uur voor alle werknemers is dit maar liefst 28% meer. Het is dan ook niet verwonderlijk dat slechts een derde van de chauffeurs het gevoel had dat hun werkgevers de balans tussen hun werk en privéleven ondersteunden. Het is evenmin schokkend dat zo'n aanzienlijk aantal de sector heeft verlaten, waaronder 67,21% van de onder-30-jarigen die binnen een jaar na het uitbreken van de pandemie hun veiligheidsvest aan de wilgen hebben gehangen.

Het leven na het vrachtwagenrijden

Sommige mensen die hebben gereageerd, hebben de sector verlaten en zijn nu werkzaam in andere functies waar ze gelukkiger van worden.

“Ik verdien meer in een fabriek waar ik onderdelen bewerk… en ik weet precies wanneer ik begin en wanneer ik naar huis ga, dus het is een makkelijke keuze.”

“Mijn rijbewijs en CPC zitten gewoon in mijn portemonnee. Leer mensen nu maar autorijden.”

“Ik mis het helemaal niet. Mijn rijbewijs is nog geldig. Laat die CPC maar zitten. Ik heb er genoeg van.”

“Ik heb jaren in klasse 1 gewerkt, maar ik zou er niet meer naar terug willen, want in een fabriek verdien ik net zoveel en heb ik ook nog een gezinsleven. Het is het gewoon niet meer waard!”

“Ik ben weer buschauffeur geworden, want dat levert bij mij in de buurt meer op per uur. Na vijftien jaar als vrachtwagenchauffeur vind ik die diensten van acht uur echt heerlijk. Je beseft pas wat je mist aan quality time buiten het werk als je het weer meemaakt.”

In de voetsporen van de familie

Anderen haalden echter herinneringen op aan de mooie momenten toen ze als kind met hun vader in vrachtwagens meereden, en stonden stil bij de waarde daarvan en hoe deze ervaring hen ertoe bracht om na hun opleiding zelf in deze sector aan de slag te gaan.

“Ik denk dat de sector zich totaal niet realiseert hoe de 21-jarigen zijn opgegroeid. Vroeger gingen ze met hun vaders mee in vrachtwagens. De jongens in de vrachtwagen ontwikkelden net zoveel cognitieve vaardigheden, maar dan door naar de wegmarkeringen te kijken.”

“Toen ze tijdens de vakantie kinderen niet meer met hun vaders mee mochten in de vrachtwagen, verloren de jongeren hun interesse. Laten we eerlijk zijn: er is niet bepaald een financiële prikkel om in dienst te gaan, toch?”

“Ik heb nog nooit een schoolvakantie gehad zonder met mijn vader mee te gaan in de vrachtwagen.”

“Ze kenden het vak al door en door voordat ze van school kwamen.”

“Het was geweldig om met mijn vader naar België te gaan. Ik werkte voor United Carriers, een transportbedrijf uit Kent dat voor Protem Ltd rijdt. Daarna ben ik bij Marley Extrusions gaan werken. Toen, en nu nog steeds, ben ik hulpchauffeur omdat ik geen rijbewijs heb – ik zou wel willen, maar mijn gezichtsvermogen is niet zo goed, dus doe ik het op één na beste: hulpchauffeur zijn. Ik vind het heerlijk om in mijn vrachtwagens te zitten.”

Passie voor het werk

In dezelfde geest waren velen het er niet mee eens dat vrachtwagenchauffeur niet de ideale baan zou zijn – of dat nu vanwege het salaris was of gewoon omdat ze zo graag met een vrachtwagen rijden.

“Ik werk drie avonden per week voor een basisloon van 45.000 pond per jaar. Noem mij maar eens een andere baan waarvoor ik na twee weken training zo veel verdien!”

“Ik zit al bijna 49 jaar in de tankersector en op mijn 74e werk ik nog steeds in het weekend, met één nacht per week op zee, en ik kan je verzekeren dat er een tekort is aan goede mensen in deze branche. Veel goede mensen zijn voortijdig overleden. Als ik het over kon doen, zou ik het zeker weer doen.”

“Het is een beroep dat je leuk vindt of juist niet. Ik heb er jarenlang met veel plezier mijn werk van gemaakt en was telkens 4 tot 6 weken van huis. Veel hangt af van het bedrijf waar je gaat werken. Ik heb 32 jaar bij mijn bedrijf gewerkt.”

“Ik heb mijn vrachtwagenrijbewijs gehaald toen ik 19 was. Ik ben nu al bijna drie jaar onderweg – ik vind het geweldig.”

“50% van de chauffeurs wilde niet van huis zijn, en niemand wilde in het weekend weg zijn. Vrijwel iedereen zei tegen me: ‘Je hebt de beste jaren gemist, jongen, zoek maar een andere baan’. De waarheid was dat het geld niet slecht was als je er maar genoeg uren in stak, en als je het voor het geld deed, kon je er goed van leven. Als je een makkelijk leven wilde in de beste vrachtwagens, met veel rust en goed verzorgd door je bedrijf, dan zat je in de verkeerde baan.”

“Ik heb altijd meer dan 60 uur per week gewerkt en daar een goed, comfortabel leven mee opgebouwd, en bovenal een geweldige, begripvolle en sterke vrouw aan mijn zijde. En ja, ik zou het zo weer doen.”

Eerbetoon aan vrachtwagenchauffeurs op deze Dag van de Vrachtwagenchauffeur

Uit al deze opmerkingen blijkt duidelijk dat vrachtwagenchauffeurs weliswaar met uitdagingen te maken hebben, maar dat er toch veel is om van te houden en dat het voor sommigen een beroep is dat ze graag hun hele leven willen blijven uitoefenen – het is dan ook niet verwonderlijk dat ongeveer de helft van de chauffeurs tevreden is met hun werk.

Wij vinden het van cruciaal belang dat iedereen beseft wat vrachtwagenchauffeurs allemaal voor ons doen. Helaas hebben sommige chauffeurs aangegeven dat ze te maken hebben met een groot gebrek aan respect. Dat zou niet zo mogen zijn – ze verdienen erkenning voor wat ze doen om ons allemaal te voorzien van de eerste levensbehoeften. Zoals een vrachtwagenchauffeur het verwoordde:

“De snelwegen mogen dan wel de aderen van het land zijn – maar de vrachtwagens zijn ons bloed. Zonder hen zouden we geen voedsel hebben, laat staan andere goederen.”

Daarom vragen we iedereen om op deze Dag van de Vrachtwagenchauffeur – en eigenlijk elke dag – even stil te staan bij degenen die voor ons op de weg rijden. Vrachtwagenchauffeurs verdienen lof, respect en nog veel meer.